กลิมเมอร์ แมน คู่เหี้ยมมหาบรรลัย: เมื่อหนังตลกสไตล์บัดดี้ของสตีเวน ซีกัลกลายเป็นเรื่องปวดหัว

ถ้าคุณคิดว่าหนังของสตีเวน ซีกัลทุกเรื่องมีแต่แอ๊คชั่นดุเดือดกับท่าต่อยหมัดเดียวจบ คุณอาจต้องคิดใหม่เมื่อเจอ กลิมเมอร์ แมน คู่เหี้ยมมหาบรรลัย (The Glimmer Man, 1996) หนังที่พยายามจะเล่าเรื่องสืบสวนสอบสวนพร้อมสาดมุกตลกแบบบัดดี้คอป แต่กลับกลายเป็นหนึ่งในผลงานที่โคตรน่าผิดหวังของซีกัลเลยทีเดียว

เนื้อเรื่องย่อ (ไม่สปอยล์ตอนจบ)

เรื่องราวของแจ็ค โคล (สตีเวน ซีกัล) นักสืบอดีตสายลับที่ยึดมั่นในปรัชญาตะวันออก ชอบนั่งสมาธิและดื่มชาเขียว เขาถูกจับคู่กับจิม แคมป์เบลล์ (คีนเนน ไอเวย์ เวย์นส์) นักสืบสายสตรีทที่ปากจัดและไว้ใจใครยาก ทั้งคู่ต้องตามล่าฆาตกรต่อเนื่องที่ถูกเรียกว่า 'เดอะแฟมิลี่แมน' ซึ่งสังหารเหยื่อเป็นครอบครัว

ความยุ่งยากเริ่มขึ้นเมื่ออดีตภรรยาของโคลกลายเป็นเหยื่อรายล่าสุด ทำให้โคลต้องสืบเพิ่มเติมและพบว่าฆาตกรอาจมีความเชื่อมโยงกับอดีตของเขา หนังดำเนินเรื่องด้วยการไล่ล่าและปะทะที่ดูจะพยายามจริงจัง แต่กลับถูกขัดจังหวะด้วยมุกตลกที่ฝืนธรรมชาติของตัวละคร

งานการแสดงและตัวละคร

สตีเวน ซีกัลในบทแจ็ค โคล ดูจะพยายามเล่นเป็นคนมีชั้นเชิงและจิตวิญญาณ แต่ท่าทางแข็งทื่อและการพูดจาแบบไร้อารมณ์ทำให้ตัวละครขาดเสน่ห์ ส่วนคีนเนน ไอเวย์ เวย์นส์ ที่รับบทจิม แคมป์เบลล์ ก็ดูเหมือนจะถูกจับมาเล่นตลกแบบสครูบอล แต่เคมีระหว่างทั้งคู่กลับไม่ลงตัวเท่าที่ควร

นักแสดงสมทบอย่างบ็อบ กันตัน และไบรอัน ค็อกซ์ ทำหน้าที่ได้พอใช้ แต่บทที่ได้รับไม่ค่อยมีมิติพอให้สร้างความประทับใจ ตัวละครหญิงอย่างเจสสิก้า (มิเชล จอห์นสัน) ก็แทบไม่มีบทบาทสำคัญอะไรเลย

งานกำกับ ภาพ และดนตรี

ผู้กำกับจอห์น เกรย์ พยายามทำให้หนังมีโทนที่ผสมผสานระหว่างแอ๊คชั่นจริงจังกับตลกเบาสมอง แต่กลับควบคุมอารมณ์ของเรื่องไม่ได้ ฉากแอ๊คชั่นก็ดูเชื่องช้าและขาดพลังเมื่อเทียบกับหนังซีกัลเรื่องก่อนๆ อย่าง Under Siege

งานภาพโดยทั่วไปดูธรรมดา ไม่มีอะไรโดดเด่น ส่วนดนตรีประกอบของเทรเวอร์ ราบิน ก็พอใช้ได้ แต่ไม่สามารถยกระดับอารมณ์ของเรื่องให้เข้มข้นขึ้นได้

บทวิเคราะห์จากกองบรรณาธิการ

กลิมเมอร์ แมน เป็นตัวอย่างของหนังที่พยายามเป็นทุกอย่างแต่กลับไม่เป็นอะไรเลย ซีกัลพยายามจะขยับจากพระเอกแอ๊คชั่นมาเป็นนักสืบที่มีปมในใจ แต่การเขียนบทที่อ่อนแอทำให้ความพยายามนี้ล้มเหลว การใส่ปรัชญาตะวันออกเข้าไปก็ดูเป็นการยัดเยียดมากกว่าจะเป็นธรรมชาติของตัวละคร

ส่วนมุกตลกของเวย์นส์ก็ดูเชยและไม่เข้ากับบรรยากาศของหนัง แถมการดำเนินเรื่องยังวกวน มีช่องโหว่มากมาย โดยเฉพาะในส่วนของฆาตกรที่เปิดเผยตัวได้อย่างน่าผิดหวัง

สรุป

กลิมเมอร์ แมน คู่เหี้ยมมหาบรรลัย เป็นหนังที่พลาดโอกาสในการสร้างความบันเทิง แม้จะมีคู่พระเอกที่ดูน่าสนใจบนกระดาษ แต่การดำเนินเรื่องที่ไร้ทิศทางและบทที่อ่อนแอทำให้หนังน่าดูเฉพาะแฟนพันธุ์แท้ของสตีเวน ซีกัลเท่านั้น ถ้าคุณไม่ใช่แฟนตัวยง ข้ามเรื่องนี้ไปเถอะ